Te Deus Laudamus

...w 1050 rocznicę Roku Jubileuszu Chrztu Polski, Roku Miłosierdzia, Roku konsekracji kościoła w parafialny odpust św. Urszuli Ledóchowskiej.

Liturgia poświęcenia – konsekracji, jest bogata w znaki, symbole, teksty liturgiczne zawierają teologię tych obrzędów. Dlatego też w naszym kościele - parafii, uroczystość poświęcenia która będzie miała miejsce 29 maja o godzinie 11 poprzedzi, specjalnie zorganizowane triduum, podczas którego wierni będą mieli sposobność do zapoznania się z liturgią poświęcenia, z jej znakami, symbolami. Prowadzący to Triduum, pouczy nas wtedy o doniosłości poświęcenia kościoła, o jego znaczeniu duchowym, kościelnym i misyjnym. We wprowadzeniu pontyfikału znajdujemy wyjaśnienie, że przez słowo „Kościół” na pierwszym miejscu należy rozumieć zgromadzony przez Chrystusa i nabyty Jego krwią lud Boży. Ten lud Boży, zgromadzony w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego, jest Kościołem, tzn. świątynią Boga, zbudowaną z żywych kamieni, gdzie Ojciec doznaje czci w Duchu i prawdzie.

We wprowadzeniu czytamy też, że słusznie od dawna nazywa się kościołem również budynek, gdzie ludzie ochrzczeni gromadzą się we wspólnocie, aby słuchać słowa Bożego, przyjmować sakramenty, a przede wszystkim celebrować Eucharystię. Jeżeli dana wspólnota buduje kościół, przeznaczając go do wyłącznej służby Bożej, to należy go uroczyście poświęcić Bogu w specjalnym obrzędzie, zgodnym ze starożytną tradycją Kościoła. Kościół, świątynia, powinna być przystosowana do sprawowania świętej liturgii i ma się odznaczać szlachetnym pięknem, chociaż należy unikać w tym względzie przepychu. „Konsekracja, czyli uroczyste poświęcenie kościoła i ołtarza, zalicza się do najważniejszych aktów liturgicznych. Miejsce bowiem, gdzie gromadzi się wspólnota chrześcijańska, aby słuchać Słowa Bożego, zanosić modlitwy błagalne, wielbić Boga, a przede wszystkim sprawować sakramenty i gdzie przechowuje się Najświętszy Sakrament Eucharystii, jest szczególnym obrazem Kościoła, Świątyni Boga, zbudowanej z żywych kamieni” (Rytuał).

Konsekracja jest to Boża pieczęć, która potwierdza na zawsze wobec wszystkich, że jest to miejsce, które Pan Bóg szczególnie wybrał jako miejsce spotkania, przebaczenia, jako miejsce, w którym niebo spotyka się z ziemią.

Ten akt potwierdza również godność człowieka, który wyszedł od Boga, jest Jego odblaskiem przez wolność, możliwość wyboru i zdolność do miłości. W obrzędzie konsekracji występuje wiele symboli o głębokim znaczeniu. Na początku Biskup Konsekrator święci wodę, ściany kościoła, ołtarz i wiernych. W tym akcie nawiązuje się do chrztu, który czyni z nas świątynię Ducha Świętego. Szczególnie ten rok, gdy obchodzimy 1050 rocznicę chrztu, jest pięknym dopełnieniem starań duchownych i świeckich, by dom Pana, był znakiem ugruntowanej wiary, nadziei i miłości.

Po Liturgii Słowa następuje namaszczenie olejem ołtarza i ścian kościoła. Olej święci się w Wielki Czwartek w katedrze, matce wszystkich kościołów. Namaszczenie nawiązuje do tradycji Starego Testamentu, namaszczania proroków i królów. Wydarzenie to wiązało się z godnością osoby namaszczonej i określało jej powołanie oraz zadanie do spełnienia. Sam Pan Jezus został namaszczony (Mesjasz), aby odkupić ludzkość.

Ołtarz namaszcza się, aby służył do sprawowania Najświętszej Ofiary. Namaszcza się ściany kościoła, bo ma być tylko Bogu oddany i Jemu służyć jako Jego dom. Podczas widzialnego namaszczenia olejem dokonuje się namaszczenie niewidzialne Duchem Świętym. Po namaszczeniu ołtarza i ścian kościoła następuje ich okadzenie, okadza się również wiernych. Czynności te symbolizują, że odtąd modlitwa, jak woń kadzidła, wznosi się do Boga. Świątynia ma być wypełniona modlitwą ludzi, którzy tu przychodzą. Następuje teraz uroczyste oświetlenie ołtarza i kościoła (miejsca namaszczenia ścian) oraz zapalenie wszystkich innych świec. Płonąca świeca oznacza Jezusa Chrystusa Światłość świata.

Jako wspólnota Kościoła, wielbimy Boga za dar wiary, którego owocem jest ta parafialna świątynia duchowa i materialna, owoc łaski Boga i współpracy ludzi. Hasłem obchodów 1050-lecia Chrztu Polski są słowa „Gdzie chrzest, tam nadzieja”, a my możemy powiedzieć gdzie kościół tam wiara, nadzieja, miłość i dom Boga – nasz dom.

Z błogosławieństwem, zaproszeniem na uroczystości i pamięcią w modlitwie

ks. Marek Kędzior proboszcz


Stowarzyszenie Rodzin Katolickich w Ropczycach > Miesięcznik "Wspólnota" > Nr 4/2016