Listy do Tymoteusza i List do Tytusa

Rok św. Pawła

Listy te stanowią grupę pism apostolskich zwanych "Listami Pasterskimi" i chociaż są adresowane do konkretnych osób, maja ogromną wartość dla całego chrześcijaństwa. Mają charakter duszpasterski a apostoł Paweł przekazuje w nich porady i pouczenia dotyczące sprawowania opieki nad wspólnotami wczesnego Kościoła. Listy pisane do Tymoteusza i do Tytusa powstały prawdopodobnie między 63, a 67 rokiem. Paweł pozostawił Tymoteusza w Efezie, natomiast Tytusa na Krecie i powierzył im ważne zadanie opiekowania się tamtejszymi wspólnotami chrześcijańskimi. W Listach zawarł wiele praktycznych porad, jak sprawować tę pieczę.

Tymoteusz był synem poganina i Żydówki. Po nawróceniu został ochrzczony, prawdopodobnie przez samego Pawła w rodzinnej miejscowości Tymoteusza, Listrze. Był to czas pierwszej podróży misyjnej apostoła Pawła. Tymoteusz był traktowany przez apostoła jako jego duchowe dziecko i towarzyszył mu w czasie drugiej podróży misyjnej. Z czasem stał się jednym z najbardziej oddanych jego uczniów i współpracowników misyjnych. Św. Paweł darzył go wielkim zaufaniem, czego dowodem było pozostawienie go w Efezie z zadaniem opiekowania się tamtejszym młodym Kościołem.

W Listach dodaje Tymoteuszowi odwagi, apeluje, by zachował czujność wobec niebezpieczeństw grożących wierze, by dbał o czystość nauczania oraz o stały duchowy rozwój wspólnoty. Treścią tych listów są dwa ważne zagadnienia: kwestia wiary, credo Kościoła i sprawa funkcjonowania, życia i działania Kościoła.

Św. Paweł pisze o ważnych kwestiach wewnątrzkościelnych: dbanie o czystość wiary w chrześcijańskiej wspólnocie, zachowanie porządku, dyscypliny, kształtowanie właściwych relacji wewnątrz wspólnoty. Porusza także kwestie w sprawach mających znaczenie w świadczeniu o Chrystusie na zewnątrz Kościoła, w niesieniu pomocy, okazywaniu miłości bliźnim, w praktykowaniu dobrych uczynków. Św. Paweł w czasie kilkuletniej swojej działalności, poprzedzającej drugie uwięzienie, założył wspólnotę na Krecie. Odjeżdżając, pozostawił tam Tytusa, jako swego przedstawiciela i kontynuatora rozpoczętego dzieła. Nie wiemy, jak długo apostoł Paweł przebywał na Krecie.

Niewiele też wiemy o Tytusie, którego znamy jedynie z krótkich wzmianek w listach apostoła Pawła. Dzięki zawartej w Liście do Galacjan relacji Pawła z soboru apostolskiego w Jerozolimie wiemy, że już wtedy Tytus towarzyszył Pawłowi. Apostoł przedstawił w Jerozolimie Tytusa jako wzór nienagannego chrześcijanina, nawróconego z pogaństwa. Tytus był też współpracownikiem apostoła w czasie jego trzeciej podróży misyjnej. Był kurierem, przekazującym listy Pawła Koryntianom i był bardzo użyteczny dla apostoła w czasie jego wielkiej kampanii misyjnej w Efezie. Wkrótce po pozostawieniu Tytusa na Krecie apostoł Paweł napisał do niego list, zawierający wskazówki, jak opiekować się tamtejszą młodą wspólnotą chrześcijan. Zadaniem Tytusa było wprowadzenie porządku, ładu w funkcjonowaniu Kościoła na Krecie. W Liście do Tytusa wyrysowany jest obraz Kościoła Jezusa Chrystusa, Kościoła Nowego Testamentu.

Zgodnie z nauką apostoła Pawła, Kościół powinien cechować się: 1) uporządkowaną organizacją, 2) wyznawaniem zdrowej nauki i prowadzeniem czystego życia, 3) gotowością do czynienia dobra, wypływającą z miłości.

Taki jest obraz Kościoła Chrystusowego, jaki ukazuje nam List do Tytusa.

Tymoteusz i Tytus byli młodymi przywódcami Kościoła, przygotowanymi do służby kaznodziejskiej i duszpasterskiej przez apostoła Pawła. Obaj nawrócili się dzięki Pawłowi; to on przyprowadził ich do Chrystusa. Apostoł nazywa ich obydwu synami, "synami w wierze." Listy Pasterskie są i dla nas dzisiaj źródłem fundamentalnych prawd odnośnie organizacji i funkcjonowania kościołów lokalnych. W Piśmie Świętym znajdują się tylko trzy krótkie listy omawiające ten temat. A jednak właśnie Listy do Tymoteusza i List do Tytusa zawierają to, co Kościołowi jest najbardziej potrzebne. Mówią bowiem nie tyle o metodach zarządzania Kościołem, co o głębszych duchowych kwestiach związanych z Jego funkcjonowaniem.

Anna Wenc


Stowarzyszenie Rodzin Katolickich w Ropczycach > Miesięcznik "Wspólnota" > Nr 5/2009