Święty Władysław

Imię świętego jest dość popularne w Polsce. Z okazji przypadającego w dniu 27 czerwca wspomnienia św. Władysława warto zatrzymać się przy tej niezwykłej postaci.

Św. Władysław, król węgierski był na pół Polakiem. Po śmierci św. Stefana rozgorzała na Węgrzech walka o tron. Król Bela I, brat stryjeczny św. Stefana, uciekł do Polski. Przyjął go w gościnę w Krakowie król Kazimierz Odnowiciel, który dał mu za żonę swoją siostrę Rychezę. Z tego małżeństwa przyszedł na świat ok. 1040 r. syn Władysław, który wychowywał się na dworze krakowskim i stąd znał dobrze język polski i polskie obyczaje. Stał się niejako Polakiem.

Dzięki poparciu Bolesława Śmiałego, król Bela I wrócił do Węgier. Władysław miał już wówczas 16 lat. Po śmierci Beli znów wybuchła wojna domowa o tron węgierski między bratem stryjecznym Władysława, Salomonem, a starszym bratem świętego Giemzą. Salomona popierał cesarz niemiecki, Giemzę zaś Bolesław Śmiały. Dzięki poparciu polskiego monarchy, Giemza odniósł zwycięstwo i objął tron węgierski. Po trzech latach panowania umiera Giemza, a po nim tron objął Władysław, który był królem od 1077 - 1095 r.

W roku 1079 najechał na Węgry cesarz niemiecki Henryk IV. Władysław stawił mu skuteczny opór, mając poparcie papieża Grzegorza VII. Władysław był wiernym kontynuatorem polityki swego poprzednika św. Stefana, a rządy jego spotkały się z powszechną aprobatą ludności. Mądrość i powaga zjednały młodemu królowi szacunek otoczenia. W tradycji węgierskiej uchodzi on za uosobienie najlepszych cnót.

Władysław, pełen pokory, zawsze stronił od zaszczytów i honorów. Obcy mu był także duch bogacenia się. Troskliwie zabiegał o umocnienie pozycji Kościoła katolickiego w państwie. Powszechnie nazywano go „pobożnym królem”. Budował kościoły, zakładał klasztory, uposażał biskupów, założył miasto Wielki Waradyn w Siedmiogrodzie, gdzie wybudował katedrę i ufundował stolicę biskupią. Za jego rządów zostali wyniesieni do chwały ołtarzy jako święci: św. Stefan i jego syn Emeryk. W dziedzinie sądowniczej zasłynął z łagodnych wyroków w sprawach, które osobiście osądzał. Pragnieniem jego serca był udział w wyprawach krzyżowych, ale trudna sytuacja w kraju nie pozwoliła mu na wzięcie czynnego w nich udziału.

W 1093 r. udzielił zbrojnej pomocy polskiemu władcy księciu Władysławowi Hermanowi, gdy książę czeski Brzetysław najechał na Śląsk i zaczął go pustoszyć. Z jego to pomocą wojska czeskie zostały wyparte ze Śląska.

Pod koniec życia św. Władysław miał udać się na wyprawę wojenną do Czech, w obronie dzieci swego szwagra, księcia Moraw Ottona. W trakcie przygotowań nagle umiera 29.VI.1095 roku. Ciało króla złożono w Sumegh, a w 1131 r. przeniesiono do katedry w Wielkim Waradynie, która stała się celem pielgrzymek i głównym ośrodkiem jego kultu w państwie węgierskim. Wielki Waradyn był miejscem kultu św. Władysława na Węgrzech aż do czasów reformacji, kiedy to kalwini wyrzucili z sarkofagu relikwie świętego. W tym także czasie zaginęła słynna korona św. Władysława.

Do obecnych czasów zachował się relikwiarz z głową świętego króla, która dotychczas znajduje się w Gyor, w kaplicy katedralnej Hedervary.

Opr. Stefania Viscardi


Stowarzyszenie Rodzin Katolickich w Ropczycach > Miesięcznik "Wspólnota" > Nr 6/2007