Henryk Sienkiewicz - laureat nagrody Nobla

Henryk Sienkiewicz ur. 1846 roku - zmarł 15 listopada 1916 r. w Szwajcarii. * lat po śmierci jego prochy sprowadzono do Warszawy i pochowano w podziemiach katedry św. Jana. Pisarz obdazrył Polaków dziełami, które po dziś dzień urzekają fascynującą akcją i jej perypetiami. Przedstawił obrazy rosnącej potęgi i siły Polski w "Krzyżakach". Najazdu wrogów, upadku i odrodzenia moralnego w "Trylogii". Sięgnął odważnie do czasu Nerona i prześladowania chrześcijan w "Quo vadis" i pokusił się o psychologiczną analizę współczesnych mu ludzi w "Rodzinie Połanieckich" i w "Bez dogmatu".

Twórczość jego podbiła świat. Był pierwszym Polakiem odznaczonym nagrodą Nobla, stał się ambasadorem polskości. Patriotyzm jego wyraził się nie tylko w twórczości literackiej, ale i w odważnym liście otwartym skierowanym do cesarza Wilhelma II, protestującym przeciwko gwałtom pruskim wobec Polaków. Patronował akcji oświatowej Macierzy Polskiej, zabiegał o pomoc finansową u Polonii amerykańskiej, ufundował stypendium dla chorych dzieci na gruźlicę w Zakopanem, wybudował dla nich sanatorium. Był inicjatorem budowy pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie. W czasie I wojny światowej wraz z Ignacym Paderewskim i innymi - Komitet Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce.

Cała twórczość Sienkiewicza tkwi korzeniami w jego chrześcijańskim światopoglądzie, ściśle powiązanymi z życiem nie tylko jednostki czy narodu, ale całej ludzkości. Najwybitniejsze jego utwory sięgają do źródeł chrześcijaństwa i miłości Ojczyzny. W Krzyżakach pisarz przedstawił, do czego doprowadziło potraktowanie religii jako zewnętrznej etykiety, za którą kryło się okrucieństwo, kłamstwo i podłość.

Quo vadis - wstrząsające obrazy męczeństwa ukazują heroizm, płynący z wierności Bogu i wierze. Przedstawione w Trylogii, a zwłaszcza w Potopie, uczucia religijne i kult Matki Najświętszej ratują naród nie tylko od zalewu Szwedów, ale prowadzą do odnowy moralnej. W Bez dogmatu - człowiek pozbawiony oparcia w Bogu i światopoglądzie chrześcijańskim odbiera sobie życie w poczuciu bezsensu istnienia. To właśnie ta głęboka religijność pozwoliła pisarzowi zespolić się z ogólnoludzkimi ideałami i dlatego stał się bliski całej ludzkości.

St.Viscardi


Stowarzyszenie Rodzin Katolickich w Ropczycach > Miesięcznik "Wspólnota" > Nr 7/2002